چرا استیون کینگ برنده نوبل نمی شود؟
کیت هنری: در آستانه اعلام برنده نوبل ادبیات 2026، نشریه «بوستون گلوب» استدلال می کند که استیون کینگ، نویسنده نام آشنای آمریکایی با وجود فاصله گرفتن ادبیات نوبل از آثار عامه پسند، می تواند گزینه ای شایسته برای این جایزه باشد.
به گزارش کیت هنری به نقل از خبر آنلاین، در گزارش این نشریه آمده است: برنده بعدی جایزه نوبل ادبیات روز ۸ اکتبر (۱۶ مهرماه) اعلام خواهد شد و هم اکنون کان شوئه نویسنده چینی و جرالد مورنین نویسنده اهل استرالیا از گزینه های مورد توجه بنگاه های شرط بندی هستند؛ اما این جایزه شاید واقعاً باید به رمان نویسی اهل نیوانگلند برسد که کمتر کسی با عقل سلیم حاضر است روی او شرط ببندد.
بر طبق گزارش ایسنا، بله، منظورم استیون کینگ است؛ نویسنده ۶۷ رمان و ۱۲ مجموعه داستان، همچون «درخشش»، «قبرستان حیوانات خانگی» و «آن». او یکی از موفق ترین نویسندگان تمام دوران است و تا حالا ۴۰۰ میلیون نسخه از کتاب هایش به فروش رفته است. این رقم احیانا بزودی بیشتر هم خواهد شد. کینگ روز ۶ اکتبر رمان جدیدی با عنوان «جهان هایی غیر از این» را منتشر می کند که آنرا با همکاری پیتر استروب فقید نوشته است. همین طور یک مینی سریال اقتباسی از اولین رمان او با عنوان «کری» محصول سال ۱۹۷۴، یکروز پس از آن منتشر خواهد شد.
بوستون گلوب در ادامه یادداشت خود می نویسند: کینگ در لیست نامزدهای کمیته نوبل نیست و بعید است هیچ گاه هم در این لیست قرار بگیرد. اما جایزه نوبل نباید در خلاء نخبه گرایانه وجود داشته باشد؛ گویی فرشتگان ادبیات فاخر آنرا از بالا به پایین اعطا می کنند. بخصوص در دوره ای که مطالعه برای لذت و سرگرمی با کاهش قابل ملاحظه ای رو به رو شده است.
اعطای نوبل به کینگ یک نکته ساده را به محافل ادبی یادآوری خواهد کرد؛ نکته ای که این محافل بیش از اندازه فراموش می کنند: محبوبیت گسترده و عظمت ادبی الزاما در تضاد با یکدیگر نیستند.
اما مهم تر از همه، کینگ باید به این علت مورد توجه قرار گیرد که توانایی لازم را دارد. بااینکه بالاتر از هر چیز با ژانر وحشت شناخته می شود، در ژانرهای مختلف، از جنایی و فانتزی گرفته تا علمی تخیلی و درام های جدی درخشان ظاهر شده است. کارنامه او نشان دهنده تسلط کامل بر هنر داستان گویی است.
برای شروع، کینگ اولین وظیفه هر رمان نویسی را به خوبی انجام می دهد: کاری می کند که خواننده صفحه بعد را ورق بزند. همین خاصیت البته محبوبیت چندانی نزد منتقدان برای او بهمراه نداشته است. آنها اغلب دسترس پذیری آثار او را با سطحی بودن اشتباه گرفته اند.
کینگ، مانند شخصیت اصلی رمان «بیلی سامرز» که یک آدمکش حرفه ای است که ظاهری ساده لوحانه دارد اما عاشق رمان های کلاسیک است، مدت ها بر مبنای حال وهوایی که آثارش ایجاد می کنند قضاوت شده است.
هارولد بلوم، پژوهشگر برجسته ادبیات و ستایشگر سنت ادبی غرب، در سال ۲۰۰۳ کینگ را نویسنده ای «به شدت ناکافی» توصیف کرده بود.
اما واقعیت اینست که کینگ ریشه های عمیقی در سنت ادبی دارد. داستان های وی حماسی، زنده و حتی عجیب و غریب اند.
برای نمونه رمان «ایستادگی» با رویارویی کیهانی میان نیروهای روشنایی و تاریکی در لاس وگاس پساآخرالزمانی تمام می شود. یا مجموعه «برج تاریک» که داستان هفت تیرکش تنها را دنبال می کند که در صحرایی عظیم در جست وجوی برجی است که راز آفرینش را در خود جای داده است.
اما حال و هوای کتاب مقدسی آثار کینگ تنها به حماسه های فانتزی او محدود نمی شود؛ این خاصیت در رمان های واقع گرایانه تر او نیز دیده می شود، آثاری که خیلی از آنها در ایالت مین زادگاهش می گذرند.
اندی مک کورمک، پژوهشگر ادبیات، میان آثار کینگ و نظریه «کهن الگوها» متعلق به کارل یونگ ارتباط برقرار می کند؛ نظریه ای که بر مبنای آن، الگوهای روایی وجود دارند که از فرهنگ ها و دوره های تاریخی فراتر می روند.
مک کورمک به من می گوید: «کینگ تصاویر معاصر این کهن الگوهای اولین و جاودانه را ارایه می کند. او توانایی شگفت انگیزی در دسترسی به ناخودآگاه جمعی دارد.»
هیچ نویسنده زنده دیگری به اندازه کینگ شخصیت هایی خلق نکرده که وارد ذهن ما شوند و حاضر نباشند از آن خارج شوند.
کینگ همین طور در خلق مکان هایی که خودشان به شخصیت تبدیل می شوند مهارت دارد؛ از هتل اورلوک در «درخشش» گرفته تا شهر کسل راک.
با این وجود، مهم نیست رمان های کینگ تا چه اندازه پیچیده و گسترده باشند؛ وی در نهایت به فراز و نشیب های وضعیت انسانی علاقه دارد و به این علت او را وارث نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم همچون اونوره دو بالزاک و ویکتور هوگو می دانند.
برای مثال، «درخشش» اصولا نه درباره ی یک هتل تسخیرشده، بلکه درباره ی روان تسخیرشده مردی است که پدرش با او رفتاری خشن داشته و او برعکس میل قلبی اش احساس می کند ناچار است همان رفتار را با پسر خودش تکرار کند.
اما نثر او چه؟ یک برنده نوبل باید بر زبان تسلط داشته باشد و استفن کینگ این خاصیت را هم دارد.
همان گونه که ویلیام فاکنر به زبان رایج جنوب عمیق آمریکا می نوشت، کینگ نیز به زبان رایج آمریکایی های عادی می نویسد. او سبک سنگین، روشنفکرانه و بیش از اندازه پیچیده داستان نویسی ادبی را کنار می گذارد و به نثری مستقیم و اغلب محاوره ای روی می آورد و می داند چه طور زبان انگلیسی را از قیدوبندهای تصنعی و اشرافی سنت بریتانیایی آزاد کند.
چارلز آردای که سه رمان کینگ را ویراستاری کرده می گوید: «یک نویسنده لازم نیست دشوار یا مبهم باشد بلکه باید تیزبین، خردمند، نافذ و فراموش نشدنی باشد. کینگ با صدایی آشنا برای مخاطبان می نویسد.
در سالهای اخیر، جایزه نوبل ادبیات به نویسندگان ادبیات فاخر و روشنفکرانه ای تعلق گرفته که افراد بیشتری نامشان را سر میز شام به زبان آورده اند تا این که واقعاً آثارشان را خوانده باشند.
با این وجود، سابقه هایی وجود دارد که نشان داده است کینگ نیز می تواند در چنین بحثی مطرح باشد. اولین نویسنده انگلیسی زبان که این جایزه را دریافت کرد، رودیارد کیپلینگ بود که در سال ۱۹۰۷ به سبب «اصالت تخیل» برنده نوبل شد. البته کیپلینگ نیز به اندازه کینگ محبوب بود و او هم در ژانرهای داستانی می نوشت.
آردای همین طور به برندگان پیشین نوبل مانند ارنست همینگوی، جان اشتاین بک و ویلیام گلدینگ اشاره می کند، اما آخرین دلیل برای قرار گرفتن کینگ در جمع برندگان نوبل را باید از ویلیام فاکنر گرفت.
وی در سخنرانی دریافت جایزه نوبل در سال ۱۹۵۰ اظهار داشت: «وظیفه شاعر و نویسنده اینست که روحیه انسان را بالا ببرد و به او کمک نماید تا دوام بیاورد.»
این همان چیزی است که استیون کینگ در جمله پایانی رمان «بیلی سامرز» می نویسد: «آیا می دانستید که می توانید جلوی یک صفحه نمایش یا یک صفحه کاغذ بنشینید و جهان را تغییر دهید؟ این تغییر دوام نمی آورد و جهان همیشه به حالت قبل بازمی گردد، اما قبل از آنکه باردیگر مثل قبل شود، اعجاب انگیز است. همه چیز است.»
منبع: كیت هنری
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان کیت هنری در مورد این مطلب