برای شادی، برای آبادی:
از مدرسه تا کتابفروشی
به گزارش کیت هنری، بمناسبت سال جدید تحصیلی
مطلبی در رابطه با مدرسه ای در آلمان خواندم: «آموزش شادی» در مدرسه. مطالعه در این مورد را دنبال کردم. آیا میتوان «آموزش شادی» را بخشی از آموزش مدرسه ای دانست؟
در روزهایی که هنوز سایه جنگ کاملا از سر جامعه کنار نرفته و بعضی کودکان و خانواده ها با اضطراب، فقدان و تروماهای ناشی از آن دست وپنجه نرم می کنند، سخن گفتن از شادی امکان دارد نامتناسب به نظر آید. اما شاید درست در چنین روزهایی باید بیشتر در رابطه با آن فکر کرد.
آموزش شادی به معنای نادیده گرفتن رنج یا وادار کردن کودکان به «شاد بودن» نیست؛ بلکه می تواند آموزش مهارت هایی باشد برای مواجهه با رنج، حفظ رابطه با دیگران، شناخت احساسات، بازسازی امید و یافتن معنا.
در رویکرد علمی و مثبت نگر خوشبینی و برخی مهارت های در رابطه با شادکامی را میتوان آموزش داد.
در این نگاه، مدرسه نه فقط محل انتقال دانش، که جایی است برای شناخت هیجان ها، خودآگاهی، تاب آوری، روابط سالم، همدلی و یافتن معنا و هدف.
برنامه ای برای «شادکامی در مدرسه» می تواند شناخت شادی و هیجان ها، تفاوت شادی لحظه ای و پایدار، قدردانی، ذهن آگاهی، تمرین های تنفسی و شناخت نقاط قوت فردی را دربرگیرد.
همدلی، شنیدن فعال، ارتباط مثبت، حل تعارض بدون خشونت، هدف گذاری شخصی و نگاه کردن به شکست به منزله مهلتی برای یادگیری هم می توانند بخشی از این برنامه باشند؛ مؤلفه هایی که در الگوهای «مدارس شاد» دیده می شوند.
مهم آن که چنین درسی نباید به یک کلاس نظری دیگر تبدیل گردد. باید با زندگی حقیقی مدرسه پیوند بخورد: با بازی، کار گروهی، گفتگو، گردش هیجانی، دفتر سپاسگزاری و انجام کارهای مهربانانه.
داستان، ویدئو و رسانه های تعاملی هم می توانند به این یادگیری کمک کنند.
حتی لازم نیست درسی مستقل باشد. میتوان آنرا با علوم انسانی، هنر و ورزش پیوند داد یا در چارچوب جلسات کوتاه ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ای هفتگی و دوره های فصلی چهار تا پنج هفته ای اجرا کرد.
اما مدرسه به تنهایی کافی نیست. دراین میان، کتاب فروشی می تواند بخشی از این اکوسیستم باشد.
یک سال و نیم پیش در لتونی، با Patrick van Hees، پژوهشگر و نویسنده حوزه شادی، دیدار و در رابطه با همین مساله گفتگو کردم. وی در همایش کتاب فروشان اروپا با عنوان The Happy Bookseller: The Science Behind Bookselling and Happiness در رابطه با همین ایده سخن اظهار داشت: کتاب فروش می تواند فقط فروشنده کتاب نباشد؛ می تواند گسترش دهنده شادی باشد و کتاب فروشی می تواند فراتر از یک فضای تجاری، محلی برای ارتباط، کنجکاوی، گفتگو و تشکیل جامعه باشد.
این نگاه برای من جالب بود؛ چون شاید از همین جا بتوان به نقش شهر کتاب هم فکر کرد.
شهر کتاب می تواند مکمل مدرسه و خانواده باشد؛ نه با افزودن یک کلاس دیگر، بلکه با ساختن فضایی فرهنگی برای خواندن، گفتگو، بازی، هنر، کشف کردن و با هم بودن.
اگر مدرسه محل آموزش است و خانواده بستر اصلی رشد کودک، شاید فضاهای فرهنگی بتوانند حلقه ای میان این دو باشند.
در شروع سال تحصیلی معمولا می پرسیم: چه چیزهایی باید به کودکان بیاموزیم؟
بیایید سال جاری این پرسش را مرور کنیم: چطور آنها را برای شاد زیستن آماده کنیم؟
نه شادی به معنای بی اطلاعی از رنج است؛ و نه امید به معنای انکار حقیقت. شادی می تواند توانایی باردیگر ساختن باشد؛ باردیگر ارتباط برقرار کردن، پیدا کردن معنا و، با وجود همه دشواری ها، اجازه دادن به زندگی برای ادامه یافتن.
* مدیرعامل موسسه شهرکتاب
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان کیت هنری در مورد این مطلب