در نشست خبری فیلم عنوان شد؛
تنگه ابوقریب الگوی دسته دختران نبود
به گزارش کیت هنری منیر قیدی کارگردان فیلم سینمایی ˮدسته دخترانˮ تصریح کرد که الگویش در کارگردانی این فیلم ˮتنگه ابوقریبˮ نبوده است.
به گزارش کیت هنری به نقل از مهر، نشست رسانه ای فیلم سینمایی «دسته دختران» ساخته منیر قیدی از آثار حاضر در بخش سودای سیمرغ چهلمین جشنواره فیلم فجر شامگاه جمعه ۱۵ بهمن ماه با حضور عوامل فیلم در برج میلاد برگزار شد.
محمدرضا منصوری تهیه کننده فیلم در ابتدای نشست بیان نمود: از گروهم تشکر می کنم که در شرایط کرونایی مردانه پای فیلم ایستادند.
فرشته حسینی بازیگر فیلم هم مطرح کرد: این فیلم را خیلی دوست دارم، همه ما خیلی زحمت کشیدیم، من ایده های دیگری درباره جنگ داشتم اما وقتی این فیلم را بازی کردم دیدم چقدر شرایط وحشتناک بوده و آدم های عادی چگونه در آن شرایط توانسته اند زندگی کنند، به یاد جنگ افغانستان هم افتادم، تلاشم این بود که بگوییم جنگ چیز وحشتناک است و اتفاقات عجیبی در آن رخ می دهد، افتخار می کنم که عضو کوچکی در این فیلم بودم.
میلاد اکبرنژاد یکی از فیلمنامه نویسان پروژه هم بیان نمود: خوشحالم که در کنار شما فیلم را تماشا کردم.
حسین سلیمانی بازیگر این فیلم مطرح کرد: می دانم که تشکر از خانم قیدی شاید تکراری باشد، اما شاید دیگر فرصتی نباشد که از ایشان تشکر کنم. من به او خیلی مدیون هستم، در ۶ ماهی که در کنار خانم قیدی بودم از او و البته از گروه خیلی آموختم.
حمید نجفی راد تدوینگر فیلم اظهار داشت: این فیلم برای من تجربه غریبی بود. جزو آرزوهایم بود که در تدوین چنین فیلمی داشته باشم، جالب است که بگویم من سال ها مستند کار کردم و باید بگویم یکی از شخصیت های این فیلم هم واقعی است، خوشحالم که در کنار این فیلم بودم.
حسن نجفی مدیر جلوه های ویژه بصری بیان نمود: تشکر می کنم که کارگردان و تهیه کننده به ما اعتماد کردند.
نیکی کریمی بازیگر این فیلم اظهار نمود: همه در این فیلم تلاش کردند همه توان خود بگذارند، همه خیلی زحمت کشیدند حالا که فیلم را می بینم متوجه می شوم که همه صد درصد وجودشان را گذاشتند.
صدف عسکری دیگر بازیگر فیلم مطرح کرد: وقتی یک فیلم را می بینم به خودم می گویم دوست داشتی در این فیلم بازی کنی؟ حالا که فیلم را می بینم افتخار می کنم که در «دسته دختران» بودم.
عباس عباسی طراح گریم هم مطرح کرد: از تیم خودم تشکر می کنم که خیلی زحمت کشیدند.
محمدرضا منصوری درباره توجه به این فیلم توسط هیأت داوران بیان نمود: امیدوارم عدالت رعایت شود.
منصوری درباره سیمرغ مردمی بیان نمود: سال قبل فیلمی ساختیم که تا روزهای آخر در بالای جدول بود، ما سال جاری هم امید به دریافت سیمرغ مردمی داریم، سیستم سمفا یک سیستم اطلاع رسانی است و روی آرای مردمی کنترلی ندارد. پیشنهاد می کنم فرآیند دریافت آرای مردمی به خانه سینما برگردد، من پیام هایی دارم که مردم می گویند پیامک رای را دریافت نکرده اند، من کماکان به این سیستم اعتراض دارم.
منیر قیدی کارگردان این فیلم درباره واقعی بودن شخصیت ها و داستان فیلم مطرح کرد: این فیلم صد درصد واقعی نیست. ما تقریباً همه کتاب های این حوزه را خواندیم و گرته برداری کردیم تقریباً تمام کاراکترها ساختگی هستند. من در زمان جنگ سن زیادی نداشتم و تجربه زیسته چندانی ندارم، فیلمسازی هستم که تا احساس نکنم یک موضوعی را درک کرده ام آنرا نمی سازم. حتما باید به مبحث تسلط داشته باشم. بعنوان یک فیلمساز زن سختی ویژه ای نداشتم، همان سختی که یک کارگردان مرد می تواند داشته باشد داشتم. از خدا می خواستم زنده باشم و بتوانم فیلم را ادامه بدهم چون فشار کاری زیادی بود.
منیر قیدی درباره شباهت فیلم به «تنگه ابوقریب» اظهار داشت: ما الگوهای بهتری در جهان و ایران داریم که سالهای قبل توسط آقای درویش و حاتمی کیا ساخته شده خودم هم با آنها کار کرده ام همیشه تلاش کرده ام سینمای خودم را داشته باشم اما اگر قرار باشد الگویی داشته باشم آن فیلم حتما «تنگه ابوقریب» نبوده است.
این کارگردان درباره صحنه های دلخراش جنگی بیان نمود: ما داشتیم درباره جنگ صحبت می کردیم پس ناگزیر هستیم صحنه های جنگی را نشان بدهیم. صحنه های حماسی را قبلاً در دیگر فیلمها نشان داده اند.
فرشته حسینی اظهار داشت: خیلی با نقش می توانستم هم ذات پنداری کنم در هنگام ایفای نقش همیشه تلاش می کردم تصویر زنان در افغانستان را به یاد بیاورم مثلا به یاد مادران جنگ افغانستان می افتادم.
قیدی در ادامه به پرسشی درباره بودجه بیست میلیاردی فیلم پاسخ نداد.
این کارگردان درباره تصاویر خوب جنگی اظهار داشت: من تایم زیادی را منشی صحنه و دستیار کارگردان بودم کمی هم تجربه کارهای جنگی را داشتم، از من هم سنی گذشته، پس یک سری حافظه تصویری هم دارم که به کمکم آمد، ضمن این که سامان لطیفیان فیلمبردار و پدیده خوبی است.
اکبرنژاد درباره نحوه انعکاس نقش زنان در جنگ مطرح کرد: به گمانم در دوران جنگ نقش زنان آنقدر پررنگ است که گاهی درام و شعر قادر نیست از پس نمایش آنها بربیاید.
ابراهیم امینی فیلمنامه نویس این فیلم درباره این که فیلم داستان یک خطی داشت هم اظهار داشت: به گمانم با فیلمی سر و کار داریم که راوی یک قصه پر افت وخیز است.
قیدی درباره آخر بندی فیلم اظهار داشت: ما درباره یک شکست فیلم ساختیم اگر غیر از این بود سوال نمی شد که چرا خرمشهر شکست خورد، این فیلم بیشتر درباره امید به آینده و عشق بود. این فیلم درباره مفاهیم دیگری صحبت می کند.
امینی اظهار نمود: تصاویر پایانی حاوی شکست نیست، در این فیلم کاراکترها به این نتیجه می رسند که می توانند جان آدم ها را نجات بدهند همین آدم ها بعدها به شهر برگشتند این تصویر، تصویر نجات جان انسان هاست.
قیدی درباره این که کاراکترها به واسطه نسبت خانوادگی به جنگ آمده اند توضیح داد: شما مگر درونیات من را می دانید؟
قیدی که اغلب سوالات را پاسخ نمی داد درباره تفاوت کاراکترها اظهار داشت: من این را خیلی نمی پذیرم چون ما می خواستیم نمایندگان مختلفی از جامعه را در فیلم داشته باشیم. فیلم ما فیلمی بود که بر مبنای چند کاراکتر شکل گرفته بود، وقتی شما درباره پنج شخصیت حرف می زنید که هر کدام به شکلی شخصیت اصلی هستند هر کدام فرصتی می خواهند که به آنها نزدیک شویم. به اندازه ای که فرصت داشتیم به خلوت همه آنها برویم و به سرنوشت آنها بپردازیم.
فرشته حسینی درباره حس وطن دوستی بیان نمود: حسم نسبت به افغانستان و ایران تفاوت ندارد من هر دو کشور را دوست دارم و خودم را ایرانی می دانم چون اینجا بزرگ شدم و درس خواندم. گاهی این نظرات را می خوانم که بعضی می گویند تو را چه به بازی در فیلم جنگی ایرانی؟ اما فکر می کنم وقتی در جایی بزرگ می شوی آن کشور، کشور توست.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان کیت هنری در مورد این مطلب